De reis naar Oekraïne op 13 september 2025.
Na alle voorbereidingen was het zaterdag 13 september 2025 zover.
Onderweg naar het hotel werd besloten om ook de bus en aanhanger te lossen
Na een uitgebreide lunch, gingen we naar een confectiefabriek waar kwalitatief zeer goede kinderjaren werden gemaakt. Deze werden met een bijbeltekst beschikbaar gesteld aan weeskinderen en kinderen van arme gezinnen.
Dinsdagmorgen moesten we "vroeg". Het ontbijt was om 8.00, we hadden een lange dag voor de boeg. Eerst gingen wij via een wirwar van slechte achterafwegen naar een tehuis voor blinden en slechtzienden. Ook kwamen daar mensen uit de omgeving. Ze stonden ons al op te wachten.
Om de beurt gaven wij een pakket of een dekbed aan deze mensen. Ook liepen we af en toe mee naar begeleider, kind of echtgeno(o)t(e).
Hier deed zich een hilarisch moment voor. 2 dames hadden voor verschillende mensen dozen opgehaald om ze vervolgens bij hen thuis af te leveren.
De veranda was afgezet met wandelstokken, dit was uiteraard niet de bedoeling, wel handig. 😉
Ik had wat pepernoten meegenomen, o.a. hier afgeleverd. Hierna gingen we naar een vrouw (gezin) met 4 kinderen in een piepklein huis zonder water en met gebrekkige elektriciteit. Pure armoede. Triest detail; de vrouw was 5 jaar toen haar ouders overleden. De man was 15 jaar, en de oudste van 5 of 6 kinderen, toen zijn vader overleed en zijn moeder de kuierlatten nam. Hij nam dus de zorg voor zijn broertjes en zusjes opzich.
Om 2.00 uur ging de wekker. Ik stapte onmiddellijk uit bed, even wassen en scheren, de koffer en de tas in de auto en om 2.30 uur rijden. Helaas kregen wij een appje dat de bus 30 minuten later zou komen. Dus na aankomst in Haulerwijk wachten totdat de bus zou komen. Om bijna 4.00 uur was de bus er. Naast de vrachtwagen die al onderweg was en de bakwagen die al geladen was, moest ook de bus nog worden geladen. I.p.v. 4.00 uur vertrekken werd het 4.50 uur dat de bus in beweging kwam, uitgezwaaid door de burgemeester en zijn vrouw. Gelukkig konden we bij de Duitse grens doorrijden. Helaas was er een ongeluk gebeurd op de weg naar Berlijn. Dit kostte ons een vertraging van ca. 45 minuten. Bij de Poolse grens mochten we gelukkig ook doorrijden. Om 19.30 uur kwamen we bij het restaurant in Myslowice aan. Doordat we het restaurant hadden geïnformeerd, stond het eten klaar. Een heerlijk diner. Binnen een uur zaten we weer in de bus en konden we verder richting hotel te Rzeszow. Na een goede nachtrust in het hotel en een goed dubbel ontbijt konden we onze reis om 8.15 voortzetten. Om ca. 9.45 waren we bij de grens. Uiteraard vinden we dat daar allemaal te lang duren. Om 12.15 stonden we voor de grens met Oekraïne, om 13.51 waren we in Oekraïne. Het was best wel raar om een land in oorlog binnen te rijden. Echter, je merkte er bijna niets van. Alles ging daar zijn gewone gang. Er waren onderweg wel enkele controleposten. Bijna al het verkeer mocht doorrijden. Wat verder opviel was dat er overal bouwactiviteiten waren. Dit bleek ook een opdracht van de president te zijn. Als we ons bij de situatie neerleggen, dan hebben we de oorlog verloren. In Lviv, een grote stad waar we doorheen reden, was het erg druk. Even na 17.00 waren we in het hotel. Een mooi hotel zonder lift. Ik zat op de 3e verdieping. Met al dat eten was dat ook maar goed. 's Avonds een heerlijk diner in deze balzaal gehad.
Na een instructie over en in de schuilkelder en een goede nachtrust, was het maandagmorgen tijd om aan het werk te gaan. De truck moest worden geleegd in het warehouse. Af en toe met een pompwagen, af en toe moesten we een treintje maken om zo de goederen op de juiste plek te krijgen. Daarna moest de bakwagen nog worden gelost. Gelukkig zaten er veel grote artikelen in, zoals tilliften, pellets, fietsen etc.
In tussentijd kwamen er busjes aanrijden om goederen op te halen en verder te transporteren, o.a. voor militairen aan de frontlinie.
Ook kwam de politie, met wie Open Door Foundation veel samenwerkt, bananendozen ophalen voor de weduwen van omgekomen collega's.
in de inmiddels lege bakwagen. De bakwagen was geschonken aan Friese Rijders en was bedoeld voor ODF.
Deze werd dan ook officieel overhandigd aan Vitaliy, de directeur van ODF.
Daarna gingen we weer op weg naar het pakhuis om de bakwagen te lossen in het warehouse. Veel was bestemd voor militairen. Voor de veiligheid van de militairen aan het front, hiervan dus geen foto. Wel bijzonder dat de goederen, drones, na een demonstratie, en bananendozen, naar het front voorbij Kiev zijn gebracht en wij donderdag de vlag van Oekraïne met daarop hun namen met een bedankje ontvingen.
Geen atelier zoals wij dat kennen.
Daarna gingen we naar het hotel terug en hebben we tijdens het diner kennisgemaakt met de vrijwilligers van ODF.
Het was zeer ontroerend om de dankbaarheid te zien voor iets wat voor ons zo simpel en relatief goedkoop is. Het gebouw was zeer eenvoudig. De ton (wc), een gat in beton, was achter in de tuin.
De foto volgt nog.
Hierna gingen we naar een ziekenhuis. Ook hier stond het team buiten om ons op te wachten. Na een korte toespraak door de directeur werden we uitgenodigd
binnen te komen. In elke afdeling vertelde de arts of verpleegkundige iets over hun werk. Ook werkt daar een jonge psychologe om iedereen bij te staan. Ze vertelden o.a. dat 80% van het medisch materiaal door de Friese Rijders beschikbaar was gesteld. Ook stonden er bedden en matrassen die uit Haulerwijk kwamen. Ze waren inmiddels voorzichtig aan het renoveren.
Drie zwaargewonde militairen vertelden hoe ze gewond waren geraakt en wat er nog moet gebeuren. Daarna gingen we terug naar het warehouse om bananendozen en generatoren aan een priester en zijn vrouw te overhandigen.
Deze man zorgt ervoor dat overleden militairen terug worden gebracht naar hun dierbaren.
Woensdagmorgen was het weer vroeg dag. Om 8.45 gingen we weer rijden, opnieuw naar blinden en slechtzienden.
Weer stonden de mensen ons op te wachten.
Er moesten 3 dames in de auto, met op de achterbank 5 bananendozen. De kleinste, een oudere vrouw van ca. 80 jaar, moest maar achterin zitten. Ze werd klem gezet tussen de dozen en het portier van de auto. Echter, het portier was niet goed gesloten, dus werd het portier weer geopend, waarna mevrouw uit de auto dreigde te vallen. Het was een schitterend gezicht. Ik heb de dozen toen maar overdwars gezet en kon de stevige dame zelfs achterin zitten. 😉
Er stond zelfs een auto uit Grou op de parkeerplaats.
Daarna gingen we naar een, wat zij noemen, hospice. Hier werden en worden mensen naar toe gebracht door familie of vrienden. Ook hier zat een heel droevig verhaal aan vast. Het komt erop neer dat de mensen gewoon worden geloosd.
De Grunniger Rieders hebben dit pand opgeknapt. Een stoellift zodat de mensen niet meer op de rug van de verpleegkundigen naar hun slaapkamer hoefden te worden gebracht, een professionele keuken werd er geplaatst, de muren werden gestuct en alles werd geïsoleerd. Ook de kerk op het terrein werd niet vergeten. Hier werd de lunch door ons gebruikt.
Hierna gingen we weer op weg om enkele bananendozen af te geven aan arme mensen. Hierin werden we begeleid door een maatschappelijk werkster.
's Avonds was de vraag of we hier wat aan konden doen en het huisje voor hen konden kopen. De kosten bedragen ca.
€ 6.000,00.
Daarna hebben we nog enkele fietsen en bananendozen afgeleverd.
Ook donderdag was een drukke dag. Weer vroeg uit bed, ontbijten en weer rijden.
's Morgens bij een oefenterrein van militairen langs. Ook hier werden bananendozen en drones afgeleverd. Onderweg nog enkele dozen afgeleverd.
Daarna opnieuw naar andere blinden en slechtzienden om dozen af te geven. Ze woonden erbarmelijk, 60 mensen in 2 woonlagen met 1 (hurk)wc, 1 douche en 1 keuken. We schaamden ons voor onze rijkdom. Ook waren we in de fabriek waar sommigen zeer eenvoudig werk verrichten. Door de raketten, op enkele km.'s afstand werden de ramen eruit geblazen. Nu enkele hersteld en andere voorzien van plastic.
Op de terugweg zijn we bij een begraafplaats geweest met, ik denk honderden vlaggen. Allemaal jonge mensen.
Nadat ik de cijfers op een rijtje had gezet en ik tot mijn verbazing ontdekte dat er een extra gift van € 4.000 00 was binnengekomen, hebben we besloten om dat kleine huisje voor dat gezin te kopen.
Na mijn bekendmaking steeg er een gejuich op en werden er heel wat traantjes geplengd. Een fantastisch slot van deze dag. ODF zegde toe te zorgen voor nieuwe kozijnen, een nieuw dak en een grondboring voor water.
Vamorgen was het vroeg dag, 5.00 uur uit bed, 5.45 bij de bus en om 6.04 reden we.
We hopen morgenvroeg om ca. 8.00 weer in Haulerwijk te zijn.
Voor meer info over ons werk, zie:
Voor meer info over ons werk, zie:
Frieserijders.nl
