Utrecht
Vannacht heerlijk geslapen in een hotel 40 km voor Dresden. Een keurige kamer voor iedereen.
Dit zijn onze gasten.
De keuken was helaas al dicht. Gelukkig ontdekten wij een kleine pizzeria. En wie troffen we daar ook aan? Olec, de zoon van Olga, de vrouw in de rolstoel. Hij had ook al wat besteld. Hierna werden onze ambachtelijk bereidde pizza's gebakken. Ze waren heerlijk. Vanmorgen om 7.30 uur was iedereen weer beneden. Buiten vond er nog een emotionele ontmoeting plaats. Olec en Olga hadden gevluchte familie uit Marioepol laten weten in welk hotel we zaten. Dit echtpaar kwam even langs om ze te omhelzen.
Net even getankt en, uiteraard, koffie gekocht.
Onderweg een paar krentenbollen gegeten. En verder maar weer, op weg naar Utrecht.
